Ineens zit je thuis, door maatregelen. Anderen zitten soms ineens thuis door ziekte of een ongeval of ontslag.
Nu zitten veel mensen ook ineens thuis. Het leven heeft ineens een andere versnelling genomen. Hierdoor kunnen ineens allerlei zaken gaan spelen. Dingen waar je niet bewust van was.
Iets wat herkenbaar is voor iedereen die al eerder door een ongeluk of door ziekte ineens een of meer stappen terug moest doen.

Door mijn eigen ervaring, wat ik van collega’s hoorde en van mensen die ik sprak, heb ik twee maanden mijn blogs kunnen schrijven.
Nu is het tijd voor mijn eigen ervaringen van 16 jaar geleden. Zoals ik er in 2017 bij stond op deze foto tijdens mijn verjaardag gemaakt tijdens een wandeling, was het zeker niet het geval van 2004 tot en met 2016.

 

Ineens zit je thuis door een aanrijding

 

We kennen het allemaal wel, een ziekte of blessure waardoor je een week niet kunt doen wat je anders doet. Soms duurt het wat langer, maar weet je zeker dat je na een paar weken weer alles kunt doen wat je eerst deed. Je hobby’s, sporten, werken, het is zo vanzelfsprekend.
Maar wat als dat nu ineens niet zeker is? Als je niet weet wanneer je weer kan sporten. Of je misschien wel nooit meer zo kunt sporten als je gewend was?

In juni 2004 werd ik op weg naar mijn werk geschept door een auto die de binnenbocht nam waar ik fietste. Na spalk, gips en loopgips, kwam het moment dat ik na wat fysiotherapie weer alles zou kunnen. Dat werd tenminste gezegd.
Maar de werkelijkheid was anders. En dat was flink balen, want ik kon niets in huis of in de tuin doen of moest de rest van de dag met mijn been omhoog. Even een dagje weg of sporten om te ontspannen was er ook niet bij. Met elke stap die ik zette was het nadenken, ik keek constant naar de grond, bang om te verstappen.

Een scheiding volgde, ik kwam in een spiraal van steeds weer blessures en extra medicijnen, en een aantal jaar later verlies van mijn baan. En toen pas kwam er iemand op mijn pad die de werkelijke oorzaak van alles noemde.
Het waren onverwerkte emoties. Emoties die ik 50 jaar had ingeslikt, ben ik toen gaan opruimen.
En de spiraal heb ik omgebogen. Een jaar na dat ik daarmee begon, is deze foto gemaakt. Een wandeling met een groep, dat had ik echt nooit durven dromen.

 

Hoe voel jij je nu je ineens thuiszit?

 

Gevoelens die ik had toen ik thuis kwam, waren verdriet, angst, eenzaam voelen, onzekerheid. Ik had net vakantie gehad, vol zin om weer aan de slag te gaan.
In maart zullen een aantal mensen net vakantie gehad hebben. Anderen keken uit naar de vakantieweek rond Koningsdag, of met Pasen, Hemelvaart en Pinksteren naar de camping.
Vakanties en lange weekenden die je nu wel hebt, maar er anders uitzien dan gedacht.

Heb jij zo je erbij neer kunnen leggen dat je plannen in het water vielen? Of was je juist opstandig en vond je het niet eerlijk? Was je misschien boos op de regering?
Of ben je nu heel erg bang geworden en durf je de deur niet meer uit en geen bezoek te ontvangen?
Mogelijk zijn de relaties in huis nu anders. Slechter doordat je telkens op elkaars lip zit of juist beter nu je meer tijd hebt om te praten.

 

Ineens zit je thuis en voel jij je ….

 

Al je gevoelens mogen er zijn, niets is goed of slecht. Het gaat er om wat en hoe jij je nu voelt. Niemand kan tegen jou zeggen hoe jij je zou moeten voelen, want ieder mens is anders.
Belangrijk is om te accepteren dat je boos, verdrietig of bang bent. Stop het niet weg, negeer het niet, maar uit je gevoel. Vecht er niet tegen, want dan heb je er alleen meer last van.

Het eerste is begin met te accepteren hoe jij je voelt. En accepteer dat een huisgenoot zich anders voelt dan jij.
Ik was bang en onzeker, ik had behoefte aan een arm om mij heen. Die arm was er niet, ik werd niet getroost en ik wist toen nog niet hoe ik mijzelf kon troosten.
Inmiddels weet ik het wel, kan ik het op een andere manier dan chocolade eten. Je kunt jezelf een knuffel geven, sla je armen om jezelf of je gezin heen of koop een pluche knuffel om mee te knuffelen.

 

Hoe ga je met de onverwachte emoties om?

 

Je kunt, als je toch in de speelgoedwinkel bent, papier en verf of kleurpotloden kopen en gaan tekenen. Laat maar komen wat er komt, je lichaam heelt zich vanzelf. Het hoeft niet ergens op te lijken, het gaat om het doen.
Wat staat centraal op je tekening, dat is belangrijk voor jou? Teken je nog aan de rechterkant, dan kijk je naar de toekomst. Teken je alleen onderin het blad, dan zie je alleen problemen.
Op internet kun je veel informatie vinden over de betekenis van kleuren, symbolen.

Vind je het raar of eng om zoiets demonstratief te doen? Ga dan op een fijne plek in huis zitten met je voeten op de grond.
Begroet je angst, verdriet of boosheid, heet het welkom. Op die manier accepteer je dat gevoel.
Zeg “Welkom verdriet, fijn dat je er bent.” Je kunt ook wat anders zeggen: “Ik voel mijn verdriet en dat is oké.”
Voel wat er dan in je lichaam gebeurt. Voor verdriet kun je van alles invullen, net wat jij op dat moment voelt.

 

En dan komen er oude herinneringen boven

 

Als je accepteert dat jij je voelt zoals jij je nu voelt, komt er ruimte. Die ruimte kan best vervelend zijn, want er komen herinneringen boven. Herinneringen die je heel diep weggestopt had omdat ze pijn doen.

Net nadat alles was afgerond voor de verzekering, kreeg de aanrijding toch nog een vervolg. Ik had altijd gezegd dat ik op een plek in mijn kuit snel kramp kreeg. In december 2007 was alles afgerond, dat jaar was ik ook gescheiden en ook met het werk waren verhuisd. In januari 2008 stap ik op bij een verkeerslicht en krijg een zweepslag …… precies op de plek die snel kramp gaf.
Waarom had niemand daar naar geluisterd? Red ik het alleen en met krukken? Kan ik nu wel boven komen? Hoe kom ik op mijn werk?

Er waren ook nu een aantal praktische zaken snel geregeld. Mijn buurvrouw zorgde voor warm eten om het weekend door te komen. Er waren mensen die mij hielpen met boodschappen doen. Ook nu was er iemand met wie ik mee kon rijden.
Maar al snel kwam er een heel ander besef. Ik had rust, want ik hoefde met niemand anders rekening te houden. Als ik wilde gaan liggen, deed ik dat. En ik hoefde alleen aan mijzelf te denken, ik hoefde geen rekening te houden met wat een ander ervan vond. Er hoefde niet nagedacht te worden over anderen in huis, dat voor hun alles gewoon doorliep.

 

De herinneringen doen pijn

 

Ineens zit je thuis, in een periode die druk is op het werk, je geen vrij mag nemen. Het verschil tussen zomer 2004 en januari 2008 merkte ik echt op.
Ik baalde en was verdrietig dat ik toen niet de tijd en aandacht aan mijzelf had gegeven. Dat ik toen anderen op de eerste plek had gezet.
Maar ik kon nog niets met wat ik opmerkte. Ik had nog steeds niet geleerd hoe om te gaan met zulke emoties. Ondanks dat ik al 3 jaar bij een psycholoog liep. Daar was ik terecht gekomen omdat de revalidatiearts dat nodig vond en zijn handen van mij aftrok.

Hoe ik wel met mijn emoties om kon gaan, dat leerde ik pas nadat ik was ontslagen en ermee aan de gang ging om mijn rugzak te legen.
Er zaten veel emoties aan de aanrijding. Maar niet alleen daarop en de neerwaartse spiraal waar ik in terecht was gekomen. Ook op andere dingen die ik had meegemaakt, gepest worden, niet de opleiding kunnen doen die ik wilde, problemen met de fijne motoriek, de scheiding van mijn ouders, sterfgevallen in de omgeving, mijn eigen scheiding, de burn-out die ik had. Zo zijn er meer dingen te noemen. Alles heb ik aangepakt om op te lossen en soms duikt een andere variant op. Die kan ik nu gelijk aanpakken, net als nieuwe dingen.

 

Ineens zit je thuis en heb je tijd met je emoties aan de slag te gaan

Laat hieronder een reactie achter wat jij gaat doen.

Je kunt gelijk een afspraak maken in mijn agenda.

Neem contact op als je eerst kennis wilt maken.

 

De hele serie blogs rond het Corona virus vind je als gratis E-book en in dit overzicht.

Hoe ik de verschillende problemen die ik tegenkwam, en overwon, na een ongeluk, kun je hier vinden.