Opgeven kan ik niet, want ik heb geleerd “Doorgaan, wat er ook gebeurt.” Je opvoeding kan je soms dwarszitten terwijl je er beter aan doet om naar je lichaam te luisteren.
Je lijf geeft niet zomaar signalen af, zoals pijn of jeuk of vermoeidheid. Als je deze signalen niet hoort, gaat je lichaam steeds harder en luider schreeuwen om je aandacht te vragen.
Dat gaat net zo lang door, totdat jij wel luistert en er wat mee gaat doen.

 

Opgeven kan ik niet, hoewel het beter zou zijn

 

Het kan als een verlies of vernedering voelen om op te geven. Zeker als je dingen graag doet en het voor je ongeluk geen enkel probleem was om te doen. Je vindt het zo leuk, dat je dit nog steeds wilt blijven doen.
Of je omgeving ziet niets aan jou en verwacht dat je het nog steeds kunt. Maar ondertussen is het voor jou wel moeilijk om letterlijk met pijn en moeite aan die verwachting te voldoen.

Daar zit ook precies waar het om gaat: “… met pijn en moeite …” Want je lichaam zegt dat je over jouw grenzen heen gaat. Daarom doet er ergens iets pijn en kost het je moeite, want het kost je (extra) energie.
Geloof mij, ik heb dat jaren lang gedaan, ik hield mijn mond en deed wat er van mij verwacht werd. Niet alleen nadat ik was aangereden, maar vrijwel mijn hele leven.
Met andere woorden, ik kwam niet voor mijzelf op, hield mijn mond en paste mij aan. Dat mond houden was dus ook niet laten zien dat ik verdrietig was, ergens boos over was of het er niet mee eens was. Ook dat was een stuk opvoeding.

Doordat ik al die tijd alles inslikte en niet uitsprak, kreeg ik klachten. Ach ja, hoofdpijn, mijn moeder heeft ook migraine, zal vast in de familie zitten. Paracetamol en verder, zolang ik niet geveld was door migraine of een hersenschudding.
Maar die hoofdpijn is een signaal voor wat anders. Zo kan ik nu nog steeds een wat zeurende hoofdpijn krijgen als ik te vaak te laat naar bed ga. Voor mij een teken om op tijd naar bed te gaan en wat meer tijd voor mijzelf te nemen. In het verleden ging ik door, want opgeven kan ik niet zolang dit nog niet af is.

 

Luisteren naar je lichaam, is soms pas op de plaats maken

 

Ik maak nu pas op de plaats, denk niet meer “opgeven kan ik niet.” En ja, dat is nog steeds een kwestie van opletten dat ik niet in de oude patronen val.
Omdat ik mij bewust ben van deze valkuil, herken ik het nu en kan ik daar mee omgaan.
Zo heb ik het nu druk, ook door onverwachte dingen die er liggen. Maar ik heb wel een vrij weekend ingepland om even niets te doen.

Dat is een van de dingen die ik heb geleerd toen ik aan de slag ging om alles wat ik jarenlang had ingeslikt.
Het gevolg hiervan is dat ik nu goed kan opmerken wat er aan de hand is als ik ergens in mijn lichaam wat voel. Ik laat het doorgaan los, neem de tijd voor mijzelf, al is het maar door pauzes te nemen en niet door te werken.
Het mooie hiervan is dat ik nu geen last meer heb van langdurige of chronische klachten. Zelfs verkoudheden en meer zijn weggebleven, blessures door een verkeerde actie duren nu geen maanden meer.

 

Wanneer stop jij met doorgaan?

Laat hieronder een reactie achter wat jij gaat doen.

Je kunt gelijk een afspraak maken in mijn agenda.

Neem contact op als je eerst kennis wilt maken.

 

Heb jij behoefte aan meer liefde voor jezelf en minder streng zijn voor jezelf? Lees dan deze blogs over eigenliefde.
Of speelt bij jou meer jezelf accepteren na een ongeluk?