Tegen de muren opvliegen van de pijn, herkenbaar na je aanrijding?
Bijvoorbeeld pijn die vanuit je voet door je hele lichaam trekt en een versuffende werking heeft.
Of oorpijn die zo hevig is dat je liever met je hoofd tegen de muur slaat om het te overheersen?

 

Tegen de muren opvliegen

 

Nadat ik was aangereden, wist de ambulanceverpleegkundige niet waarom ik pijn had als ze mijn scheenbeen aanraakte.
Toen na een week de spalk verwijderd werd, was dat wel duidelijk. Er lagen namelijk meerdere blauwe plekken op mijn been die de maat van een half ei hadden.
Gelukkig beschermde de weken erna het gips deze bulten, kon er niets tegenaan komen. Maar het zorgde er ook voor dat ik helaas niet gelijk loopgips kreeg, maar eerst een week ander gips had. Dus dat werd nog een keer extra naar het ziekenhuis en nog niet werken.

Eenmaal uit het gips werd de pijn anders. Die kon door het hele lichaam trekken, daardoor kon ik soms niet helder nadenken.
En als ik toevallig, per ongeluk op iets had gestaan, kon ik een week lang “nagenieten” door de pijn.
Slapen op de buik, dat ging alleen nog als ik met een kussentje de ruimte onder de overgang voet – onderbeen opvulde, anders had ik pijn.
Soms was wat in het huis doen al te veel, moest ik de rest van de dag met mijn voet omhoog. En in de tuin werken, dat was met een kwartiertje al op en de rest van de  dag rust houden.

Ik werd er soms moedeloos van, dit was toch niet volledig genezen, zoals ze toegezegd hadden? Het leven vond ik zo echt niet leuk meer, want ook sporten of samen een dagje weg, dat ging niet. Ja, ik sportte nog wel, maar dat ging na elke nieuwe blessure steeds moeizamer. En een paar uur alleen op anderen zitten wachten tijdens een dagje uit, vond ik echt niet leuk of gezellig.

 

Ik heb er nu geen last meer van

 

Op het moment dat mijn angsten voor een toekomst van nog meer pijn en nog minder kunnen een nieuw dieptepunt werden, kwam de omslag. het verlies van mijn werk, bracht juist de mogelijkheid om aan mijzelf te werken. Om alle emoties die ik niet had geuit, ging ik oplossen. Als kind, maar ook als volwassen vrouw, mocht ik niet laten zien hoe ik mij voelde.
Daardoor had ik meestal een masker voor, want laten zien dat ik pijn had, dat was niet goed. Doen alsof er niets aan de hand was en dus gewoon meedoen, net als voordat ik was aangereden. Dat heb ik geweten, vaak werd ik er nog dagen aan herinnerd dat ik over mijn grenzen heen was gegaan.

Dat gedrag had zich steeds meer tegen mij gekeerd. Jaar in en jaar uit had ik die signalen genegeerd, ook al werden die steeds luider en duidelijker.
Toen ik alles van 50 jaar ging oplossen, kon ik vanaf het begin steeds meer. En binnen een jaar tijd was ik van mijn klachten en medicijnen af.
Daarna nog een traject bij een natuurgeneeskundige om de balans te herstellen. Daarbij hoorde ook een ander eetpatroon en ging ik van flink overgewicht naar een gezond gewicht. Mijn energie nam hierdoor nog verder toe.

Het fijne was dat ik geen hele verhalen hoefde te vertellen, zoals ik bij een psycholoog moest doen. Dat ik huiswerk had, vond ik niet erg. Door de vooruitgang die ik week na week merkte, was ik super gemotiveerd om daarmee aan de slag te gaan.
Ik geniet nu van alles wat ik weer kan. Zonder zorgen of ik een goede of slechte dag heb of hoe lang ik erna nog last heb, omdat ik toch weer wat te veel heb gedaan.

 

Wil jij ook niet meer tegen de muren opvliegen?

Laat hieronder een reactie achter wat jij gaat doen.

Je kunt gelijk een afspraak maken in mijn agenda.

Neem contact op als je eerst kennis wilt maken.

 

Lees verder als je meer wilt weten over hoe je somberheid kunt aanpakken.
Of kijk op mijn andere site als jij je depressief voelt na een ongeluk.

Klik op de link als je meer wilt lezen over je angst de baas.

Wil jij nog beter weten hoe je stress kunt oplossen? Lees dan de andere blogs.