Je rugzak legen, voor die zo vol is dat je hem niet meer kunt dragen. Als die steeds voller wordt, zegt je lichaam door je klachten: stop!

Eerst begint je lichaam met fluisteren.
Ga je toch door, want als gescheiden moeder heb je veel op je bordje en sta je er alleen voor, dan gaat het wat harder praten.
Toch geef je nog steeds geen aandacht, want je begrijpt de boodschap nog niet.
Geen zorgen, je lichaam gaat schreeuwen, steeds luider, tot je wel moet luisteren.

Misschien herken je het wel: de ene keer heb je wat last van hoofdpijn, een andere keer ben je verkouden.
En dan wordt die hoofdpijn zware hoofdpijn, of misschien wel een migraine aanval. Je verkoudheid wordt een keelontsteking of een flinke griep.
En dat volgt elkaar steeds vaker op, herstellen duurt steeds langer en er komen nog meer klachten bij.

Je rugzak legen, voor die te zwaar is

Ik ben daar ook geweest, maar ik wist toen niet wat de werkelijke oorzaak was van mijn klachten.
Dat wisten mijn ouders waarschijnlijk ook niet. Anders zouden ze niet telkens gezegd hebben dat ik niet mocht huilen, dat dingen niet zo erg waren als ik ergens over teleurgesteld was.

Dat ik net als mijn moeder migraine had, dat zat in de familie, toch? Je hoort het zo vaak, dat een van je ouders het ook heeft, dan zit het vast in de familie.

Mijn huisarts kon weinig meer doen dan een smeerseltje hier, een antibioticakuur daar, of verwijzen naar de fysio. En bij die laatste stond ik bekend als iemand met een traag genezingsproces.
Zei was er wel van overtuigd dat hoe je fysieke gezondheid is, dat invloed heeft op hoe jij in je vel zit. En omgekeerd, als jij het psychisch moeilijk hebt, dat een negatief effect heeft op je lichamelijke klachten.

Pas later, toen ik door een reorganisatie op zoek moest naar een andere werkgever, werd een en ander duidelijk. Ik ontmoette iemand die zei dat ik maar eens naar haar collega moest, omdat ik anders geen succes kon maken van een nieuwe baan.

Mijn eigen rugzak leegmaken

Dat was iets waar ik ook al bang voor was.
Wie zou mij aannemen, met steeds meer klachten? Ook al meldde ik mij zo liever niet ziek, maar als je niet kunt praten is werken aan een balie of aan de telefoon niet mogelijk.

En als ik geen werk meer had, zou ik dan nog wel in mijn huis kunnen blijven dat ik na mijn scheiding met geld uit mijn vaders erfenis had gekocht?
Zou ik in de toekomst niet volledig afhankelijk van anderen worden, als ik nog meer klachten kreeg? 

Wonder boven wonder, ik merkte al na de eerste keer een klein verschil. Dat smaakte naar meer, dus ik was echt gemotiveerd.
En de effecten werden na een paar keer ook voor mijn omgeving zichtbaar.
Nog weer later kon ik van de medicijnen af, in overleg met mijn huisarts.

En toen was het tijd om deze techniek zelf te leren. Dan kan ik andere gescheiden vrouwen en dan vooral de moeders helpen. 
Ik gun hun ook de mogelijkheid om onbezorgd met kun kinderen dingen te ondernemen. Niet dat ze dit zoals ik pas als 50-jarige weer kunnen.

Wanneer ga jij aan de slag?